مادرم همیشه به من میگفت مثل مرغابی باش. ظاهرت آرام باشد، ولی زیر آب مثل خر پا بزن.
مایکل کین / ۱۹۸۲
اردیبهشت
۱۱
اسفند
۲۸
مرداد
۱۳
خواب اقاقیا
دخترهایشان چشمهای درشت خندان داشتند و پیراهنهای سفید بلند با گلهای قرمز و آبی آسمانی. صورتهایشان شاداب و خستگی در کرده بود٬ انگار که همین الان از استخر درآمدهاند٬ تازه از ییلاق برگشتهاند٬ همین الان از سر بازی با گربه حنایی از روی قالی بلند شدهاند. چشمهایشان آرام٬ نترس و بی خیال بود٬ مثل اینکه هیچ وقت گذارشان به بخش تزریقاتی نیافتاده است٬ زالویی و حجومتی را ندیدهاند٬ از کنار آب انبارهای سیاه جنی در شب نگذشتهاند٬ به سر خاک نرفتهاند و معنی نوشته های زغالی روی دیوارها را نمیدانند. مثل این که همهاش چیزهای خوب دیده باشند٬ فیلمهای رنگی دیده باشند. همهاش به گردش و مهمانی رفته باشند٬ غروبها سر پل بستنی وانیلی و مغز بادام خورده باشند.
ایستگاه آبشار – پرویز دوایی
اسفند
۱۸
بهمن
۰۲
توریست
کن: میای بالا؟
ری: اون بالا چیه؟
کن: یه منظره.
ری: منظره چی؟ منظره پایین اینجا؟ من اون پایین را از همین جا میتونم ببینم.
کن: ری٬ تو بدترین توریست در تمام دنیا هستی.
ری: کن٬ من در دوبلین بزرگ شدم. من عاشق دوبلین هستم. اگه من در یه مزرعه بزرگ شده بودم٬ و اون یه جای دورافتاده بود٬ بروژ ممکن بود من را تحت تاثیر قرار بده ولی من نیستم٬ پس اون نمیتونه.
کالین فارل (ری) و برندن گلسن (کن) / در بروژ / ۲۰۰۸
